Merhaba.

Biliyor musun, insan bir güne birçok ?ey s??d?r?yor. Ama verimli ama verimsiz, yanl?? ya da                                                  do?ru. Bazen günlerce edemedi?in i?i, bir güne s??d?r?yor ve o bir gün insan?n hayat?n? de?i?tiriyor. Bu gün tuhaf  bir gün…

 Asl?nda bir ?ey anlamad?n ve as?l konuya gelmemi bekliyorsun de?il mi? Bazen do?um bazen  ölüm insanlar?n bir günde yada bir anda hayat?n? de?i?tiriyor. Planlanm??  önemli bir merasimin, o güne ayarlanmas?…

 Kar ya??yor d??ar?da.

Ve ben gün geçtikçe daha çok ü?üyorum

Dünden daha çok,

Geçen y?ldan daha çok

Belki ruhum donuyor…

?imdi sen “bu gene ne anlat?yor?” diyorsundur. Yo?un olmana ra?men benim yazd?klar?m? okumak zorunda hissediyorsun. Asl?nda bazen dostluklar, zorundal?klar? beraberinde getiriyor. Dostluklar kuvvetlendikçe, zorunluluk- sorumluluk birbirine kar???yor. Sonra i?in içinden ç?k ç?kabilirsen. Her neyse…

Bu gün s?radan bir gün bile olsa, benim için bu gün de?il hayat?m? ters yüz edecek yani tamamen de?i?tirecek bir günü ya?ad?m y?llar önce.

Y?llar önce bu gün, benim hayat?m k?y?larda kuytularda gezinirken dönü?ü olmayan aç?k denizlere yol ald?.

??te bu aç?k denizde f?rt?nalarla kar??la?t?m, yeri geldi geminin dümenini  k?rd?m. Sonra tekrar pusula nereye gitmem gerekti?ini gösterirse o yöne gittim. Bu pusulan?n do?rusu nedir?   Bu pusulan?n ibresini de kim ayarlar bilmem ya… Gene de gittim. Yol gösteren yunuslara uymak istesem de  olmad?. ?çimde uhde, cebimde ke?ke, yüre?im buruk, gözya??m k?r?k. Kimsenin duymad??? yunus ç??l?klar?mla…

Hem küçüklü?üm hem tecrübesizli?im hem de zorundal?klar?m… Bu gemide çok renkli gürültülü günlerde ya?ad?m. Fakat hep “bir dakika sonra hava bozar m??” kayg?s?yla mutlu anlar?n tad?n? doyas?ya ya?ayamad?m. Korktum, sonra korkumdan korktum.

Çok f?rt?nalar koptu, hatta zaman zaman gemideki bir çok ?ey yer de?i?tirdi. Ben gene de kuyru?u dik, gemiyi sa?lam tutmaya çal??t?m. Olmayacak hayallerle, olmayaca??n? bile bile, gene ve gene kurdum o hayalleri… Sonradan bakt?m ki ben mutlu olurmu?um hayallerle umutlarla…

D??ar?dan sa?lam görünen bu gemide çatlaklardan giren suyun h?z?n? engelleyemiyordum. Ama beni  -bir ?eylerin de?i?ece?i- umutlar?, gerçekleri göremeyecek kadar kör etmi?. Tabi kaç?n?lmaz son sevgili dostum. Nas?l oldu anlayamadan bir anda gemi batt?. O kadar çabuk oldu ki her ?ey, anlayamad?m. Karaya vurdu?umda ayn? k?y?dayd?m. Y?llar önceki demir ald???m  k?y?da. Fakat ne k?y? b?rakt???m k?y?, ne  ben ayn? ben…

Bu yazd???m tuhaf bir mektup biliyorum. Çünkü bu gün tuhaf bir gün.

Sana yazar?m demi?tim ve sana yazmak için ald?m kalemi elime kay?ts?z kurals?z, çalakalem yazd?m i?te. Ho? gör dostum, sana daha önce de demi?tim dostluklar, zorundal?k ve sorumlulukla kar???r gider i?te.  O yüzden bunca i?inin aras?nda bir de bana kafa yorars?n. Ama gönüllü, dostunum ya. K?zars?n biraz “ne oldu ?imdi” dersin. Can?n s?k?l?r ka?lar?n gere?inden fazla iner, sonra bo?lu?a bakar dalars?n. ?? güç o kadar yo?unsun ki, seni o dünyadan koparan mektubum silkeler. Sonra kendini nereye koyaca??n? bilemezsin.

Bo? ver. Bakma bana sen, bilirsin tan?rs?n beni benden iyi. Geçerim hemen. Dersin ya hep “böyle eritirsin ba??ndaki kar?”

?yi bak kendine candostum. Yorulma.