Islak toprak sanki kâ??t, içindekiler sonbahar?n sonuna kadar inatla?m?? yapraklar gibi dökülüverir tâkatsiz. ?ifre kelimeler, söylemek istediklerini gölgesine al?r.
??te yürüyorsun yolunu kimi zaman milimetrik ad?mlar kimi zaman soluk solu?a. Yolda ta?lar, çukurlar aya??n tak?l?r dü?ersin. Sonra silkeleyip dizlerini devam edersin. Yaralar?n? da yolda sarars?n.
Yorulmalar…
Ad?m atmaya mecalin kalmaz. Dilin dama??n kurur susars?n. Susars?nda gene de susars?n, yutkunur içine atars?n. Susmak, susamaya çare de?ildir bilirsin, bilirsin ama a?z?n? açsan sesin ç?kmaz.
Kenarda bir tümsek bulur dinlenirsin.
Dinlenmeler…
Bakars?n sa??na soluna. Sa??nda solunda ayn? gelir. Gözünü k?sar uza?a, bakabildi?in kadar uza?a bakars?n. Uzaklar o kadar uzak gelir ki gözüne hiç gidemeyecekmi?sin gibi. Keko?’ un da dedi?i gibi “Uzaklar nerede?” Hakikaten nerededir uzaklar… Ne kalm??t?r ?unu ?uras?nda. Yorucu mudur bu kadar?
Daha fazla kar??madan her ?ey birbirine bir ç?rp?da kalkar elini üstünü silkelersin. Tozun havaya kar???r, hayata kar???r. Anka ku?u gibi parçalar?na hayat verirsin.
K?r?p paslanm?? kilitlerini damardan bo?anan kan gibi f??k?r?r fîrar?n. Ve içindekiler k?r?k dökük, bölük pörçüktür. Nedense toplamak için çaba göstermezsin. Yaralar?n? kendi içinde t?mar ederde kimseye söylemezsin. Masal?n sonunu beklemeden uykuya yenik dü?en çocuk gibi masumlu?un ele verir seni.
Firar?n fi?ekler uzun kalmazs?n ayn? yerde, s?k?l?rs?n. Zorunlu ise bedenin kalmak için kaçar? yoktur. ruhun firaridir.
S?k?lmalar?n… S?k?lganl???n…
Her ?ey yar?m kal?r sonra.
Yar?m kalmalar, yar?m olmalar, bütünle?ememeler. Deli gibi istesen de bütünle?ememeler. Yürüsün savruk özgürce atars?n ad?mlar?n?. Özgürsündür ama tutsaks?nd?r i?te. Nas?ld?r bilir misin –özgür tutsak- l?k? Tek bünyede bar?nabilir mi? Bir taraftan patlak vermez mi? Peki bu patlamalar yerli yersiz olursa? Ya da do?ru olmayan zamanda yanl?? insana…

??te özgür tutsakl?k.