Tam unuttuk, unutuyoruz derken çıkageldi.

“Siyaset renklenecek” diyor birileri; işin eğlencesinde. Çekilen ve çekilecek sıkıntılar onları pek rahatsız etmiyor; işi tıkırında onların, magazin yapacaklar.

Siyasette doğacak bunalımın asıl etkileyeceği kesim de olayın farkında değil…

Necmettin Erbakan 83 yaşında şimdi. Üç kişinin yardımıyla oturup kalkabiliyor, iki kişi koluna girerse yürüyebiliyor.

Bu ne hırs, bu ne ihtiras be kardeşim; aktif siyaset yapacağını duyuruyor basın toplantısıyla.

Peki, Erbakan siyasetçi değil miydi zaten? Tüm dinci partileri kuran, kurduğu parti kapatıldıkça yenisini kuran din sömürgeni değil miydi? Ne oldu da pasif oldu; şimdi yine aktif olmak istiyor?

Olan şuydu: Devletin verdiği paranın 11 trilyon lirasını, sahte belgeler düzenleyerek buharlaştırdılar. Bu paraların bir kısmı buhar oldu, bir kısmı iç edildi, bir kısmı da cebelleziye kurban gitti.

Bu suç mahkemede yargılandı. Fakat parayı birlikte ham hum eden ekipten bazıları dokunulmazlık zırhına bürününce, okkanın altına giden Erbakan oldu.

Yargı kararıyla hapis cezasına çarptırıldı. Yargıtay tarafından da onanan cezası kesinleşip tam mapusaneye gönderilecekken, yargı vicdanı devreye girdi ve çok yaşlı olduğu için cezasını villasında çekmesine hükmedildi.

Kendisiyle aynı davada yargılanması gerekenlerden yani talebelerinden biri, hiç dokunulamayacak kadar yüksek bir tepeye zıplamıştı…

Kadirşinas talebenin buna da vicdanı elvermedi, şükran borcunu da ödemiş olmak için affetti onu…

Yasal kısıtlılık süresi de doldu artık. Hoop, karşımızda Erbakan..!

Son kurdukları parti Saadet Partisi(SP), Erbakan’ın siyasi kulübü gibiydi. Erbakan’ın kısıtlılık sürecinde Recai Kutan’a emanet edilmişti. Parti silinip yok olma sathı mailine girdiği noktada Numan Kurtulmuş’u genel başkan seçtiler.

Numan Kurtulmuş, aklı başında bir siyaset çizgisi izleyerek, partiyi yeniden toparlayıp, oy sayımında “diğerleri” kategorisinden çıkararak 5. parti konumuna getirdi. “Bize oy vermeyenler patates dinindendir; Türkiye’de Müslümanların sayımını yapıyoruz…” gibi söylemlerle, din kutuplaşması yolunu seçmedi. Zor olan yolu seçti. Ülke sorunlarını ve tolsuzlukları ele aldı. Ulaştığı sonuçla da, halktan teveccüh görmüş oldu. Emanetçi olmadığı mesajını da vermiş oldu.

İşte bu noktada hareketlendi Erbakan. Bir tür “hortlama” diyelim buna.

Büyük gelir ve itibar kaynağı partinin aile elinden çıkıp gidiyor olmasına dayanamadı. Ya da aile ve siyasi nema çevresi zorladı buna onu…

Son yerel seçimlerde şükür ki duymadığımız laik-antilaik, türban, imam hatip, kuran kursları falan filan siyasi tartışmalar yeniden başlayacak. Erbakanzadeler mahdum Fatih ve kerime Elif siyaset sahnesinde olacaklar.

“Din elden gidiyor, Allahını seven sahip çıksın” yaveleri başlayacak.

El-Kaide, Hizbullah, İbda-C gibi İslami terör akımlarını sempatizanlarına legal bir yuva bulunmuş olacak.

Bunun ilk işareti, Erbakan’ın alelacele İran’a gideceği haberinin verilmesidir.

Siyasi magazinciler için eğlenceli olabilir ama, Erbakan’ın dönüşü huzur arayan insanlar için bir kâbus olabilir. İzleyip göreceğiz…