Son dönemde malum konumuz terör. Okey masası etrafında oturmuş dört vatansever(!) insan başlıyoruz hemen PKK terör örgütüne küfretmeye. Tabi sonrasında öneriler: “Abi bu terörü bitirmek istiyorsan salacaksın bilmem kaç bin askeri… Bu terörün bitmesi için demokratik çözüm…”

Başlıktaki soruyu samimiyetle soruyorum size. Biz okeye dönerken terörist ne yapıyor? Dağda çalışıyor kendince. Okuyor, plan yapıyor… Sonra da vuruyor Mehmet kardeşimi. Peki biz? Biz hala okey masasındayız. Akşam eve gidince sosyal paylaşım sitelerinden bir iki profil resmi değişikliği, birkaç durum yazısı lanet olsun sana terör tarzı. Sonra birkaç da suçlu bulduk mu tamam bu iş. Mesela askerin zaafı var hükümet şöyle yaptı oldu. Evet suçlu çok bu konuda belki asker de var belki hükümetin açılım politikaları da var. Ama ben bu tartışmalar arasında kendimi şu durumda hissediyorum: Sanki biz okey masasından sağa sola söverken. Her günden daha azimli çalışmamız gerekirken hep suçlu ararken o teröristler bize gülüyor. Çünkü biz daha kendi içimizde birlik olamıyoruz ki!

Burada şunu demiyorum yanlış anlaşılmasın. Tepki göstermeyin üzülmeyin boş verin demiyorum diyemem de. Çünkü ben 26 şehit haberini gördüğümde göz pınarlarıma hakim olamadım ki ondan öncesinde her gün şehit haberi aldıkça içim buruluyordu. Elbette birlik olduğumuzu göstermek için yürüyüşler yapacağız elbette tepkimizi insanca ve provokasyonlara gelmeden göstereceğiz ama aynı zamanda da bu olaylar olmamış gibi her günden daha fazla çalışacağız. Şunu hiç unutmayın dostlarım. Terör okey masasından PKK’ya sövmekle bitmez. Kalkacağız işimizi yapmaya devam edeceğiz. Kitap okuyacağız mesela her günden daha fazla. Bahçemize çiçekler dikeceğiz hiç işimiz yoksa. Ama bir şekilde yapacak bir şeyler bulacağız. Gerekirse cebimize bir avuç şeker doldurup yetimhaneleri ziyarete; elimize bir demet gül alıp huzurevlerini ziyarete gideceğiz.

Bunu gerçek söylüyorum terörist çalışıyor. Yalan değil bu. Biz de üzüldük tamam ama şimdi artık birlik vaktidir. Siyasi görüşü dünya görüşü olmaksızın birlik olup çalışma vaktidir. En güzel böyle verilir. Haydi esnaf kardeşim hiç olmazsa dükkanı toparlarsın, öğretmen kardeşim daha iyi ders anlatmak lazım, öğrenci kardeşlerim daha iyi ders dinleyin, mühendis kardeşim daha iyi projeler çiz, haydi yazar dostlarım daha sağlam yazın… Bakın ben sözümü tutuyorum bu yazıyı yazarak bile. Asker kardeşime, Mehmet kardeşime destek olmak istiyorsan daha çok çalış! Çünkü o orada sen çalışasın ki vatanı yüceltesin diye nöbet tutmuyor mu? Özetle şunu demek istiyorum: “Terör öyle oturduğumuz yerden ahkâm keserek, boş boş oturarak bitmez. Terörü bitirmek istiyorsak çok çalışmamız lazım çok!”

Haydi, Allah hepimizin yardımcısı olsun!