Türkiye'nin PKK ile savaşında kuşkusuz en önemli silahı olan TSK’nin da bu itibarsızlaştırılmada payı büyük.                                                                                               

Çevresinde TSK ile ilgili olup bitenleri doğrulama gereği duyan vatandaş, komutanlardan beklediği “Külliyen yalan” cevabını alamayınca, daha doğrusu olaylarda gerçeklik payı da mevcut olunca TSK, Cumhurbaşkanı ve Başbakan ardından gelen protokoldeki yerini aralarında Diyanet İşleri'nin de bulunduğu düşük sinyalli kurumlara bıraktı.                                     

Aslında önemli olan vatandaşın gönlündeki protokoldü.                                                             

Gönüllerin sırça köşkünde yaşayan, ulaşılamayan, erişilemeyen, itibar bankası, kutsal, eşsiz asker, komutanları sessiz kalınca vicdanları itelemeye başladı.                                                            

İşte bu sessizlik, askerin sırça köşkünü yerle bir etti.                                                                         

Askeri düşünce suçundan içeriye tıkan Ergenekon ve Balyoz davalarının yapamadığı yaptı Taraf manşetleri. Vicdanları rahatsız etti.Görev şehitleri, işkence, el bombalı ölümler, kendi mayınına basma gibi haberler inkâr edilmeyince ana vicdanı girdi devreye.                                       

 Bülent Ersoy'un ve bedelli analarının en azından büyük bir bölümünün düşüncesidir bu.        

Yıllarca özenle, dikkatle, sevecenlikle büyüttüğü, yetiştirdiği oğlunu ne olduğu belirsiz bir savaşa, hükümetlerin “siyasi kavgalarına!” bazı sadist komutanların ölümcül emirlerine kurban vermek istemeyen anaların kaçış yoludur aslında bedelli.                                               

Poşetin de poşetidir, asker bile değildir, emir almaz, nöbet tutmaz ama 28 gün sonra sapasağlam döner evine.                                                                                                           

Bir anı ile yazımıza noktayı koyalım;