Tanımı zor kavramlardan biri de “sevgi” kavramıdır.

Yeni tanıdım, yüzünü görmedim ancak telefonda biraz söyleştik. Tanımaktan mutlu olduğum bir arkadaş oldu Fikret Poyraz…

Sevgi kavramından söz ettik. O da, bu konuda elinde bulunan bir yazıyı aktardı bana. Onu paylaşıyorum sizlerle…

*     *     *

Beni neden seviyorsun diye sordum?

Sen benim parçamsın, evladımsın, yaşama sebebimsin. Senin canın acısa benim

canım acır, sen mutluysan ben de mutluyum. Sen benim bütün dünyamsın, dedi.

Gülümsedim.

Beni neden seviyorsun diye sordum?

Beni bu dünyaya getiren sensin, annemsin, iyi de ve kötü de hep yanımda oldun ve bundan sonra da olacağını biliyorum. Sorgusuz sualsiz kahrımı çekensin, sen bu dünyada huzur bulduğum yegane sığınağımsın, dedi.

Gülümsedim.

Beni neden seviyorsun diye sordum?

Sen benim acı, tatlı bir çok şey paylaştığım kardeşimsin. Dünyaya saldığım

köklerin bir parçasısın, kanımdansın, ailesin. Sana yapılmış kötülük bana

yapılmış demektir. Bütün dünya bana kapılarını kapasa, sen kapamazsın bilirim,

dedi.

Gülümsedim.

Beni neden seviyorsun diye sordum?

Sen benim ruhumun öbür yarısısın, aşkı yaşadığımsın, yaşamı benim için anlamlı kılansın. Sensiz geçirdiğim her an kayıp bana. Sen benim herşeyimsin, sensiz bir hayat ölümle bir benim için, dedi.

Gülümsedim.

Beni neden seviyorsun diye sordum?

Dert ortağımsın, kahkahamsın, neşemsin. Başıma ne gelirse gelsin, dünyanin

neresinde olursan ol, her zaman yanımda olacağını biliyorum. Karanlıkta el

fenerim, çöl sıcağında şemsiyemsin. Dostluğunu hiçbirşeye değişmediğimsin, dedi.

Gülümsedim.

Beni neden seviyorsun diye sordum?

Çok acayip bir şey sormuşum gibi şaşırdı önce, sonra başını öne eğip düşündü bir süre.

Sonra gözlerimin içine bakıp gülümsedi.;Seni sevmemek elimden gelmediği için, herhalde ; dedi.

Beni sevdiğini anladım.

Bana göre sevginin tek bir türü var arkadaş.

Sevgi ne yaşananlar, ne de yaşanacaklardır. Sevgi işte şu an içine dolandır.

Neden, ne zaman, nerde, nasıl olduğunu açıklayamadığındır. Başlangıcı yoktur ki sonu olsun.

Kaybetmekten korkmadığındır. İnsan sahip olduğu birşeyi kaybedebilir ancak.

Sahiplenmede bencillik vardır. Seven sahiplenmez, özgür bırakır.

Sevgi fedakarlık gerektirmez. Fedakarlıkta senin için değerli birşeyi bir

başkasına vermek vardır. Oysa sevdin mi sen yoksundur artık, ve hiçbirşey

dudağında bir gülümseme kadar değerli değildir ve ona verebileceğin herşey

çoktan onundur zaten.

Sevgi, emek istemez, arkadaş. Emek, bir amaç için bilinçli yaptığın

hareketlerdir. Sevgi de amaç yoktur ve sevilen için yaptığın herşey bir

reflekstir, tıpkı nefes alışın gibi, doğaldır.

Sevdiğin seni acıtamaz, arkadaş. Ancak beklediğin gibi hareket etmediklerinde

incitir insanlar seni, hayal kırıklığına uğratır. Oysa sevgi olduğu gibi

kabullenmektir. Hiçbirşey beklemediğin bir insan seni nasıl incitebilir?

Sevilenin yokluğu eksiklik yaratmaz. Seven, varlığında da, yokluğu kadar

özlemeye devam eder sevdiğini. Sevginin tamı, azı, çoğu yoktur. Sevdin mi her

daim birşeyler eksiktir zaten, çünkü sevgi sınır tanımaz, hep daha fazlası

mümkündür. Sevdin mi bir kez, bir hiçsindir, seni evrenden başkası tamamlayamaz.

Sevdin mi bir kez evrensindir, seni bir hiç bile tamamlayabilir.

Seven sevilmek ister, arkadaş. Fakat, bu bir beklenti değil, daha çok bir

dilektir. Sevilmezse de sevebilir insan, çünkü bu önüne geçemediği bir duygudur.

Ama sevilmediğinde, kanatları koparılmış, kafeste bir kuş gibidir seven.

Havalanıp uçamaz sevgi o zaman, güneş taptaze umutlara doğar her bir sabah ve

bir daha doğmayacakmış gibi batar her bir akşam, demir parmaklıkların arkasından.

Sevgi basittir arkadaş, komplike olan ilişkilerdir. İşin içine, beklentiler,

fedakarlıklar, harcanan emekler girince işler strateji oyununa dönüşür. Bir

bahar günü parmağına konan bir kelebeğin kanatlarındaki renklere hayranlıkla

bakarken, havalanıp gökyüzüne, senden uzaklaşmasını seyrederken dudağına takılan gülümseme kadar basittir oysa sevgi. Neden?, Nasıl?, Nereye kadar?, Doğru mu?, Gerçek mi? soruları almaz. Gülümsersin, sevgi içine doğar. Tarifsiz birşeyler havalanır yüreğinden. Birden hayata dair bütün cevapları bildiğini farkedersin, çünkü sorulabilecek bütün sorular anlamsızlaşmıştır. Anlamsızlığında yakalarsın, hayatın en derin anlamını ve o an sevdiğini anlarsın.

Sevgi sıfat almaz. Anne, baba sevgisi gibi, evlat sevgisi gibi, aşk gibi,

dostluk gibi;Sevginin tek bir türü vardır, o da yüreğini sıcak tutanı.

Sıfatlar, sevgiyi kalıba sokar, görev yükler. Oysa sevgi kural tanımaz, görev

almaz. Sevdin mi kanından olduğu için değil, canından olduğu için seversin.

Sevdin mi, sana verdikleri için değil, ona verebileceklerin için seversin.

Sevginin beklentisiz, emeksiz ve sınırsız oluşu bu sıfatsızlıktan gelir.

Sıfatlar,olsa olsa ilişkiye şekil verir. Kimini yanaklarından, kimini

dudaklarından, kimini alnından öpersin. Fakat, sevdin mi, neresinden olursa

olsun, öpüşün yüreğine değer. Sevgi sıfat almaz işte bu yüzden arkadaş, tek bir

türdür. Sıfatlarla bezediklerimiz, sevgi yolunda yaşadığımız güzel duygulardır.

Gün gelir bir gün sevgiye dönüştüğünde bu güzel duygular, Sen benim neyimsin?; sorusu düşer, diğer bütün sorular gibi.

Sevgi bir başarısızlıktır, arkadaş. Uğraşla, azimle, çalışmayla gelmez insana.

Analiz etsen, parçalara bölsen, adım adım ilerlesen, hiçbir şey değişmez.

Sevmeye çalışma, sevdirmeye çalışma kendini boşuna. Sevmeyi öğrenemezsiniz, seviyorsan öğretemezsin. Irmak, denizi bulup okyanus olamıyorsa, ne yağmur suyunu artırır, ne rüzgar yolunu gösterir. Elinden hiçbirşey gelmez, oluruna bırak herşeyi.