Bugün size hafta sonu olmasından dolayı bir öykü anlatmak istiyorum

Metin 42 yaşında ailesi topraktan para kazanamadığı için yıllar önce Ankara ya gelmiş.

Metin Liseye kadar okuyabilmiş.

Sonra Güneydoğuda çatışmalar içinde vatani görevini tamamlamış. Burnu kanamadan kazasız askerlik görevini bitirip, bir siyasetçinin yazdığı kartvizit ile Tekel de işe başlamış. Askerlik bitip iş bulununca sıra evlenmeye gelmiş. Ailesi kendileri gibi köyden gelen ailenin kızları Hatice ile evlendirmiş Metin’i.

Yıllar akıp gitmiş çocukları olmuş. Çocuklar okula başlamış.

Metin ve ailesi günde 12-14 saat çalışıp aldıkları para ile kıt kanaat geçinip gidiyormuş. Bir şans doğmuş TOKİ den bir daire almışlar böylece kiradan  kurtulmuş. Kiraya verecekleri parayı TOKİ ye taksit taksit ödemeye devam etmişler.

Her seçimde kendisine iş olanağı sağlayan sağcı politikacının da etkisi ile sağ partilere oy vermiş Metin ve eşi.

 Son seçimlerde gelenek değişmemiş.Ekonomik istikrar bozulmasın krizler yaşanmasın sözlerine inanıp TOKİ  evi etkisi ile gözünü kırpmadan basmış ampule oyunu.

Bazı arkadaşları ‘Emek En Yüce Değerdir bu sağ partiler sermayeye hizmet verir. Biz solcu emekten, haktan, eşitlikten, insan haklarından yana olmalıyız’ Diyormuş Metin’e.

Bu konuşanlara  ters ters bakan Metin ‘Bunlar gominist memleket gül gibi idare ediliyor. Allaha şükür sağlığımız yerinde işimizde önümüzde’ diye içinden yanıt verirmiş bu arkadaşlarına.

Gün gelmiş Metin ve arkadaşlarının çalıştığı Tekel özelleştirme adıyla birilerine peşkeş seçilmiş.

Metin işini kaybetme noktasına gelmiş.

 Ayda 1500 lira ile gibi geçinirken sosyal hakları bulunurken. Maaşı yarıya düşecek. Sosyal haklarını kaybedecek.

Metin önce bu yaşadıklarına inanamamış.

Acaba bir rüya mı bu duyduklarım diyerek kendi kendine çimdik atmış. Yok, rüya değil.gerçek. Attığı çimdiğin acısını hissetmiş.

10 yıl önce bıraktığı sigarayı yakmış tekrar.. Başlamış içmeye ve kara kara düşünmeye ‘Şimdi N’olacak’ TOKİ taksitleri sürüyor. Emine Lise, Erdoğan ilkokulda. Bu para ile nasıl geçinirim ‘diye düşündükçe ateşler basmış. Sabahlara kadar gözüne uyku girmez olmuş.

Gün ağardığında bakmış ki Emek en yüce değerdir diyen arkadaşları toplu eyleme başlamış. Bu kez Metin en öne geçmiş, Abdi İpekçi Parkında çadır kurulup eyleme başlamışlar. Bir elinde somun ekmek diğer elinde limon.(Bu arada Abdi İpekçi nin sağcı bir katil tarafından öldürülen gazeteci olduğunu orada öğrenmiş)

İki gün gece gündüz soğukta seslerini duyurmaya çalışmışlar. Polisten başka onları duyan olmamış. Polis basmış barındıkları yeri.. Çiftçi Mehmet Amca nın oğlu Hasan elinde cop ile Metin e vuruyor. Diğer elindeki biber gazını gözüne sıkıyor. Metin polis Hasan’a kızmamış.’Bu emir kulu. Eve gidince bu poliste yaptıklarından pişman olacak. Çünkü onunda çoluk çocuğu var. İşini kaybetmemek adına verilen emri uygulamak zorunda.Zaten şu yaşa geldim hiç ben işadamı oğlu polis görmedim.Ya esnaf,ya emekli yada ben gi,bi işçi çocuğudur bu gariban poliste.’ diye geçirmiş içinden.

Gözleri yanıyor. Limon sürmüş gözüne.Fakat gözündeki yanma devam ediyor ’İşi kaybediyoruz bu seferde gözlerim mi, kör olacak. Aman Allah’ım ne bu başıma gelenler’ demeye başlamış.

 Kendisini buz gibi havada süs havuzuna atmış orada da aynı baskıyı görmüş su içinde tazyikli su sıkılmaya başlanmış.

Gözüne havuz kenarında duran direği kestirmiş.

 Tırmanmış can havli ile direğe.

 En zirveye ulaşmış ve göğsünde günlerdir taşıdığı Türk Bayrağını çıkarmış tüm gücüyle bağırmaya başlamış.

‘Emek en Yüce Değerdir’.

‘Tekel vatandır. Satılamaz’

Metin hala direğin tepesinde kısık sesi ile bağırmaya devam ediyor.

Bağırırken hep düşünüyor’Vatanıma askerlik yaptım. Yıllardır vergimi ödedim. Kimseye kaşının altında gözün var demedim. Birileri gibi araba yakmadım. Caddeleri sokakları ateşe vermedim. Elime silah alıp dağa çıkmadım. Onlara açılım var. Bize kapalım Ben ekmek aş rızk derdimdeyim..Bu yapılanlar bana reva mı?’diye

Bu ülkede o kadar çok Metin ler Ahmet ler, Fatma lar, Aysun lar var ki

Başlarına gelince fark edebiliyor.

Sermaye ve emek çelişkisini.

Mutlu ve aydınlık yarınlara…