Bir kent düşünün;

Bilim, Sanat ve Kültür Evi bulunuyor. Burada genç ve çocuklar süreli yayınları okuyor. Kahve köşelerinden, sigara dumanından uzak bir ortam.

Şairler yazarlar gençlerle buluşup sohbet ediyor. İmza günleri yapılıyor. Ufuklarını açıyor.

Aynı kentte dolaşmaya devam ediyorum bu kez yolum çadırdan oluşan işyerlerine düşüyor. Karayolu kenarında çadırlardan oluşan 20 m2 büyüklükteki işyerlerinde soğan patates ve o kentin özel ürünleri satılıyor.

Ev kadınları evlerindeki yaptıkları el işlerini burada pazarlayarak ev bütçelerine katkı sağlıyor. Karayolunun sağı solu bu çadır işyerleri ile bezenmiş.

Çadır işyerlerinden ayrılıyorum;

Kentte yaşlıları görüyorum. Kadınlı erkekli banklara oturmuş yaşları 60 ı geçen yaşlıların yüzü gülüyor.

 Tertemiz giyinmişler. Parkta sohbet ediyorlar.

 Yaşlılar anlatıyor;’Bizler huzurevine gitmeyi kabul etmedik. Bu nedenle evimize haftada 2 gün yaşları 20–40 arasında değişen kızlarımız geliyor Bize evimizde bakıyor. Temizliğimizi yapıyor. Yemeklerimizi pişiriyor. Bize bakımı sağlayan o,  kadınlarımız kızlarımızda evlerine 5–10 kuruş götürüp namerde muhtaç olmadan yaşamaya çalışıyor.’ Diyorlar.

Onlara uzun ömürler dileyip kenti dolaşmaya devam ediyorum.

 Gözüme bu kez  ‘Sevgi Mağazası ve Teşhir Salonu’ tabelası çarpıyor.

İçeriye giriyorum. Kırtasiye malzemesinden giyime kadar binbir çeşit ürün bulunuyor. Ekonomik durumu iyi olan kişiler buraya malzeme yardımı yapmış. Aileler ihtiyaç fazlası kulanınmış giysi ve ürünleri getirmiş. Burada yoksul çocuklar, vatandaşlar gelip ihtiyaçlarını hiçbir bedel ödemeden alıp gidiyor. Ne yardım yapan kime hayır yaptığını biliyor. Ne de yardım alan bu hayrın kim tarafından karşılandığını biliyor.

 Yani veren el, alan eli görmüyor.

Aynı yerde Yoksul insanlar ise evlerinde el emeği göz nuru el işlerini alıcılara satıyor. Bir dostluk ve Sevgi köprüsü oluşmuş.

Yoruluyorum bu günlük gezmeye ara veriyorum.

Peki, Nerede bu çağdaş görüntüler?

AB ülkelerinde birindedir dediğinizi duyar gibiyim.

 Hayır Türkiye’mizde. Afyonkarahisar ilinde. İlin en büyük ilçesi Sandıklı da.

Proje adamı Kaymakam Samet Erçoşkun elinde dosyalarla bu anlattıklarımızı yaşama geçirmek amacıyla kolları şimdiden sıvadı.

Bu projeler Sandıklı Sosyal Yardımlaşma ve Destekleme Fonu sayesinde yapılacak.

Hani birçok il ve ilçede kaynaklarını odun kömür gıda paketlerine ayıran fon.

İnsanlara balık vermek yerine balık tutmayı amaçlanan projeler Sandıklı için çok önemli.

Çünkü

10 belde( 6 sı kapandı.3 ü uzatmaları oynuyor) , 47 köy ve 7 mahalle nüfus toplamı 62 bin. Bunların yüzde 40 ı yoksul. Yüzde 15 i yeşil kart sahibi yüzde 10 yardıma muhtaç. Vakıf yaklaşık şu anda 3 bin kişiye yardımcı oluyor.

 Tüm ekonomik krize darlığa sıkıntıya rağmen umudunu yitirmeyen çalışan proje üreten insanları gördükçe geleceğe daha umutlu bakıyorum.

Mutlu ve aydınlık yarınlara…